U pacjentów z ubytkami tkanek w obrębie szczęki postępowanie jest bardziej skomplikowane i uzyskanie korzystnych wyników leczenia jest trudniejsze niż w grupie I. U tych chorych natychmiast po zabiegu występuje połączenie jamy ustnej z jamą nosową, utrudniając mowę i odżywianie. Knak leczenie protetyczne pacjentów z resekcją szczęki proponuje podzielić na trzy etapy: „Etap pierwszy polega na wykonaniu protezy operacyjnej, pokrywającej ubytek tkanek powstały po resekcji szczęki w celu umożliwienia pacjentowi połykania, stworzenia podparcia dla powłok twarzy oraz utrzymania tamponów. W drugim etapie, po 14 dniach od chwili operacji, wykonuje się wczesną protezę pooperacyjną, która umożliwia pacjentowi żucie i w miarę zrozumiałą wymowę. W trzecim etapie, po całkowitym wygojeniu tkanek, zostaje wykonana proteza długoczasowa”.

Proteza szczęki zaopatrzona w dodatkowy element zamykający połączenie jamy nosowej z jamą ustną nosi nazwę obturatora. W protetycznej rehabilitacji pacjentów po resekcji szczęki wykonuje się obtu- ratory natychmiastowe, wczesne i ostateczne, czyli długoczasowe. Wykonanie natychmiastowego obturatora wymaga ścisłej współpracy prote-

Postępowanie leczniczo-rehabilitacyjne w przypadku ubytku trzonu żuchwy: a – ubytek żuchwy po stronie lewej, b – proteza lecznicza z pelotą naprowadzającą, c – proteza lecznicza w jamie ustnej, cl – proteza dlugoczasowa wykonana po uzyskaniu zgryzu konstrukcyjnego, e – pacjent przed leczeniem i rehabilitacją protetyczną, j – pacjent po leczeniu i rehabilitacji protetycznej. tyka z chirurgiem szczękowym. Wycisk i model należy wykonać w okresie przedoperacyjnym, wyznaczyć na modelu przewidziany zasięg operacji i wykonać obturator.

Leave a Reply