Mianem protez nietypowych można określić takie uzupełnienia protetyczne, których wykonanie stwarza dodatkowe trudności i wymaga szukania indywidualnych, niekonwencjonalnych rozwiązań, odbiegających często od postępowania rutynowego. Protezy tego typu wykonuje się przeważnie, chociaż nie wyłącznie, u pacjentów z wrodzonymi lub nabytymi defektami tkanek, które należy zastąpić protezą. Znajdują się w tej grupie chorzy, u których uprzednie leczenie odtwórcze nie dało pozytywnych wyników, bądź takiego leczenia nie rozpoczynano z uwagi na zaniedbania lub brak warunków do jego przeprowadzenia.

Omawiane leczenie może dotyczyć pacjentów młodocianych z wrodzonym rozszczepem podniebienia, u których chirurgiczne próby zamknięcia rozszczepu nie powiodły się, pacjentów po urazach, zwłaszcza komunikacyjnych, a przede wszystkim chorych po rozległych zabiegach operacyjnych, mających na celu leczenie nowotworów w obrębie części twarzowej czaszki. Jest to obecnie najliczniejsza grupa chorych wymagających leczenia i rehabilitacji protetycznej. Jak podają Rusiniak i Ciecho- wicz (1983) w grupie pacjentów poddanych zabiegom chirurgicznym, a następnie leczonych w Zakładzie Protetyki Stom. AM w Warszawie, w 87,3% przyczyną zabiegu były nowotwory, w 7,9% wady wrodzone i w 4,8% urazy.

Utrata tkanek może być ograniczona lub bardziej rozległa i dotyczyć tylko wnętrza jamy ustnej lub również powłok zewnętrznych twarzy. Ubytki pooperacyjne w obrębie jamy ustnej, szczęk i twarzy charakteryzują różnorodność topograficzną i różny zasięg. Dreher podjął próbę klasyfikacji ubytków pooperacyjnych w omawianym obszarze i podzielił je na pięć typów.

Leave a Reply