Przewlekłe zębopochodne zapalenie zatoki szczękowej może być zejściem ostrego procesu zapalnego w zatoce. Może również rozwijać się powoli bez poprzedzających ostrych objawów klinicznych i wtedy od początku choroby prizyjmujje przebieg charakterystyczny dla przewlekłego zapalenia. W przewlekłym zapaleniu zatoki szczękowej występują przede wszystkim zmiany wytwórcze błony śluzowej w postaci jej przerostu lub polipów. Nieraz polipy wypełniają całe światło zatoki. Wydzielina ropna jest zazwyczaj gęsta, niekiedy silnie cuchnąca. Przewlekłe zapalenie zatoki szczękowej może przebiegać bezcibjawowo lub z bardzo nieznacznymi objawami klinicznymi. Rozpoznaje się je wówczas najczęściej przypadkowo’. Może to mieć miejsce po usunięciu zęba, kiedy z zębodołu wydziela się treść ropna, a sondowaniem stwierdza się połączenie z zatoką.

Objawy kliniczne przewlekłego zapalenia zatoki szczękowej są zazwyczaj dość skąpe i sprowadzają się najczęściej do bólów głowy i wydzieliny ropnej z nosa. Bóle głowy są niezbyt nasilone, ale raczej mają charakter stały i umiejscawiają się zwykle w okolicy czołowej lub ciemieniowej, a nieraz promieniują do oka, ucha, skroni. U chorych występuje szybkie zmęczenie, zarówno wskutek wysiłku fizycznego, jak i umysłowego, a także osłabienie pamięci. Wydzielina ropna stale spływająca do jamy nosowo-gardłowej powoduje uczucie nieprzyjemnego smaku w ustach, utratę łaknienia i zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Rozpoznanie przewlekłego zębopochodnego zapalenia zatoki szczękowej opiera się na badaniu stomatologicznym, laryngologicznym i radiologicznym. W wywiadzie należy zwrócić uwagę na choroby zębów w szczęce po danej stronie, rodzaj i długotrwałość bólów głowy, stan powonienia i oddychania przez nois. Następnie przeprowadza się badeinia jamy ustnej, zębów, jamy nosowej. Ceninym badaniem pomocniczym jest określenie stopnia !oddziaływania miazgi zębów szczęki na. prąd elektryczny. Obecność treści ropnej w środkowym przewodzie raoisoiwym nie jest objawem znamiennym, ponieważ można ją stwierdzić również w !przypadku stanu zapalnego zatoki czołowej i przednich oraz środkowych komórek sitowych. Próbne nakłucie zatoiki bywa bardzo pomocne w ustaleniu rozpoznania,. We wszystkich przypadkach podejrzenia przewlekłego zębopochodnego zapalenia zatoki sizczękoiwieij konieczne jest badanie radiologiczne. Zwykłe badanie radiologiczne wykazuje całkowite lub częściowe, rówinomierne lub nierównomierne zacienienie zatoki, co świadczy o istnieniu procesu chorobowego w zatoce, lecz nie pozwala na określenie charakteru, rozległości i umiejscowienia zmian chorobowych. Bardzo cennym badaniem dodatkowym we wszystkich niejasnych przypadkach jest badanie radiologiczne z uży-

ciem środków cieniujących, które wprowadza się do zatoki po jej nakłuciu. Leczenie przewlekłego zębopochodnego zapalenia zatoki szczękowej może być zachowawcze (nakłucia i płukania zatoki) w przypadku braku zmian wytwórczych błony śluzowej zatoki. Znaczny przerost i zgrubienie błony śluzowej oraz jej polipowatość stanowią wskazania do leczenia chirurgicznego.

Leave a Reply