Z powyższych rozważań wynika praktyczny wniosek, że przęsło o dużej rozpiętości powinno być odpowiednio pogrubione w celu uniknięcia nadmiernych ugięć i napięć na zęby filarowe. Niekiedy jednak warunki anatomiczne (krótkie filary) uniemożliwiają zbudowanie przęsła o żądanej grubości i wówczas należy projektować inny rodzaj uzupełnienia, np. protezę szkieletową.

Szerokość przęsła jest zależna od szerokości zębów filarowych i łuku powinna tylko lekko przylegać, nie uciskając błony śluzowej, tak aby umożliwić mechaniczne oczyszczanie za pomocą nici (dental floss).

Na podstawie obserwacji klinicznych zostało stwierdzone, że przęsło o przekroju sercowatym (zalecane w dawniej publikowanych podręcznikach) chociaż ma ograniczony kontakt z wyrostkiem zębodołowym, to jednak ze względu na głębokie podcienie stwarzało sprzyjające warunki dla osadzania się dużych złogów płytki nazębnej.

Leave a Reply