Zdrowe Zęby

Przęsło mostu, znajdujące się w przestrzeni po utraconych zębach ma za zadanie odtworzenie ich czynności oraz wyglądu estetycznego. Powinno być również biologicznie akceptowane przez tkanki otaczające. Bączkowski biorąc pod uwagę opinie innych autorów twierdzi: „przęsło mostu powinno być tak skonstruowane, aby nie uciskało błony śluzowej, nie stwarzało miejsc retencyjnych dla zalegania resztek pokarmowych, sprzyjało procesom samooczyszczania i umożliwiało usuwanie zalegających drobin pokarmowych normalnymi zabiegami higienicznymi. Brodawki dziąsłowe powinny być całkowicie odciążone w miejscach przejścia przęsła mostu w powierzchnię styczną zębów filarowych”.

Read the rest of this entry »

Proteza obturator do długoczasowego użytkowania może być wykonany z jednolitego materiału, zwykle tworzywa akrylowego utwardzanego termicznie lub mieć część zatykającą, wykonaną z miękkiego tworzywa. ‘Część zamykająca (obturacyjna) może być trwale połączona z płytą protezy lub być na nią nasadzana. Bardziej rozpowszechnione są obturatory jednoczęściowe.

Read the rest of this entry »

Technika osadzania mostów na kompozyt jest prosta, szybka i nie wymaga uprzedniego, znacznego oszlifowania tkanek zęba. Ariely i Sham- panier nazwali ją nawet techniką XXI wieku. Jednak, jak wynika z doświadczenia klinicznego autora podręcznika i opinii zawartej w części publikacji, jnożna ją stosować w ograniczonym zakresie (na obecnym etapie) w konkretnie zdefiniowanych przypadkach. Suliborski (1985), na podstawie 9-letnich obserwacji, wyraża pogląd, że omawiane konstrukcje mogą być traktowane jako uzupełnienia długoczasowe pod warunkiem prawidłowego doboru przypadków klinicznych i zastosowania odpowiednich materiałów oraz wykonawstwa.

Read the rest of this entry »

Chong Liu Chew (1985), na podstawie dwuletnich obserwacji, stwierdza, że mosty perforowane łączące się z zębem za pomocą kompozytów mogą być w pełni zaakceptowane w określonych przypadkach. Dłuższe, ale również pozytywne doświadczenie odnośnie do zastosowania perforowanych mostów mają polscy autorzy, tacy jak: Suliborski (1977), Pta- szyński (1981), Chmielewski i Kukuła (1982). Mosty omawianego typu stosuje się w zasadzie w odcinku przednim w celu uzupełnienia braku pojedynczego zęba, rzadziej braku dwóch zębów. Metalowa ^konstrukcja zbudowana jest ze stopu chromoniklowego lub chromokobaltowego, ze

Read the rest of this entry »

Drugim, również kontrowersyjnym, zagadnieniem jest wykonywanie mostów jednobrzeżnych, w których tylko jedna strona przęsła jest oparta na zębie filarowym, a druga pozostaje wolna. Powszechnie akceptowane są konstrukcje mostów jednobrzeżnych odbudowujących ząb o małej aktywności, np. uzupełniających brak górnego bocznego siekacza z oparciem tylko na kle. Dyskusyjne jest dowieszanie przęsła ku tyłowi, zwłaszcza w przypadkach braku lub braków skrzydłowych. Należy jednak stwierdzić, że i to drugie postępowanie jest racjonalne, ale tylko w określonych, wybiórczych przypadkach.

Read the rest of this entry »

Z powyższych rozważań wynika praktyczny wniosek, że przęsło o dużej rozpiętości powinno być odpowiednio pogrubione w celu uniknięcia nadmiernych ugięć i napięć na zęby filarowe. Niekiedy jednak warunki anatomiczne (krótkie filary) uniemożliwiają zbudowanie przęsła o żądanej grubości i wówczas należy projektować inny rodzaj uzupełnienia, np. protezę szkieletową.

Read the rest of this entry »

Murray uzyskał dobre wyniki stosując elastyczne tworzywo Mollo- plast do podścielania protez szczękowo-twarzowych i pooperacyjnych. Materiał ten wykazywał największą odporność na odkształcenia ze wszystkich dotychczas stosowanych.

Obecnie coraz szerzej do wykonywania części zatykającej protezę wykorzystuje się odpowiednio spreparowane masy silikonowe. Zdaniem Schaafa obturator silikonowy jest dobrze tolerowany przez tkanki, a jego elastyczność umożliwia wykorzystanie wszystkich zachyłków podłoża dla poprawy retencji protezy.

Read the rest of this entry »

Mianem protez nietypowych można określić takie uzupełnienia protetyczne, których wykonanie stwarza dodatkowe trudności i wymaga szukania indywidualnych, niekonwencjonalnych rozwiązań, odbiegających często od postępowania rutynowego. Protezy tego typu wykonuje się przeważnie, chociaż nie wyłącznie, u pacjentów z wrodzonymi lub nabytymi defektami tkanek, które należy zastąpić protezą. Znajdują się w tej grupie chorzy, u których uprzednie leczenie odtwórcze nie dało pozytywnych wyników, bądź takiego leczenia nie rozpoczynano z uwagi na zaniedbania lub brak warunków do jego przeprowadzenia.

Read the rest of this entry »

Kiedy ubytek dotyczy trzonu żuchwy z pozostawieniem kilku zębów, leczenie polega na wykonaniu protezy o dobrym zakotwiczeniu na resztkowym uzębieniu, odbudowie czynności żucia i poprawie wyglądu estetycznego. Jeżeli pacjent został właściwie zaopatrzony bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym, tzn. zostały założone szyny ustalające położenie żuchwy, postępowanie polega na wykonaniu protezy, w której kontakty okludalne będą ułatwiały zachowanie właściwego położenia żuchwy, co w połączeniu z treningiem mięśniowym umożliwi pacjentowi prawidłową czynność żucia i zapewni dobry wygląd estetyczny.

Read the rest of this entry »

Więcej trudności występuje przy wykonywaniu protezy-obturatora u pacjentów bezzębnych z rozległym zniszczeniem tkanek i dużym otworem w podniebieniu. Bardziej skomplikowana jest technika wyciskowa oraz konstrukcja obturatora mogąca zapewnić utrzymanie protezy w bardzo trudnych warunkach podłoża.

Przed pobraniem wycisku wstępnego masą alginatową na łyżce standardowej, otwór w podniebieniu pokrywa się wilgotną gazą lub wypełnia tamponami istniejącą jamę. Na modelu uzyskanym z wycisku wstępnego można wykonać łyżkę indywidualną, bądź gotową protezę (po uprzednim ustaleniu centralnego zwarcia i kontroli próbnej protezy).

Read the rest of this entry »